کم حرفی دارویی

اینکه این روزها زیاد حرف نمی زنم شاید دلیلش این باشد که حرفی ندارم برای گفتن

شاید هم دلیلش این است که این قرص های اعصاب زیادی آرام و بی حرف ام کرده اند

وگرنه لابد از همین بلاها که طرح و دانشگاه سرم آورد می شود رمان نوشت.

آرامم

زیادی آرام

و انقدر نسبت به رخدادهای پیرامونم بی واکنش ام که خودم خنده ام میگیرد

و دارچین

هر چیزی که نباید بخورد می خورد

و همه فریاد برمیآورند که فلاااانی دارچین داره فلان چیز رو میخوره

و واکنش من با کمی لبخند: سگه دیگه بذار بخوره

در صورتیکه می دانیم همین که سگ است دیگر یعنی نباید خیلی چیزها را بخورد.

چند روز پیش برگ یکی از گلدانها را گاز گرفت و کمی بعد بالا آورد روی مبل

و بساط بشور و بساب راه افتاد

و دوباره که داشت میرفت سراغ گلدان

کاملا

کاملا

بی واکنش بودم

انگار این قرص ها می روند توی مغز آدم و در تمام اتاق ها را سه قفله می کنند

انگار زبان در می آورند و مدام توی گوش آدم می گویند بی خیال

بی خیال.